Сите играме. Играчи и реквизити. Играме од почеток до крај. Само играта нема крај, ниту почеток, ниту крај краен. Сфати дека играш, секогаш и секаде, играш. Што и да правиш, сепак само играш. Играта не би била игра ако нема некакви правила. Еве некој од најстарите, од темелните:
- Не можеш да победиш
- Не можеш ни да бидеш на свое илимити реми
- Не можеш да излезеш од играта, нема откажување
Не ви се допаѓаат правилата на играта. Не сакате да играте. Сакате да ги менувате правилата. Епа нема да може. Епа чорба. Тоа е се што ви се нуди, нема друго. Доста залажување, лажги и самоизмами. Играј и само играј, додека не ја одиграш својата игра. Ако нешто не ти е јасно види ги пак правилата, точни се, секаде и секогаш. Остани да играш. Нема бегање, само играње. Ако се уште не ги разбравте правилата на играта, можеби ќе помогне ова мало општествено појаснување:
- Капитализмот е базиран на претпоставката дека може да се победи
- Социјализмот е базиран на претпоставката дека може да бидеш на свое
- Мистицизмот е базиран на претпоставката дека може да се откажеш
Играј, играј, играј ..... Еден, што го знам добро, се откажа од овој свет, се откажа и од следниот, и на крај се откажа од откажувањето. Сега само игра, игра, игра ......
А сепак има една работа. За добро да изиграш треба прво да ги видиш правилата и потоа да играш. Ма играј, играј, играј ......
Tags: игра, играње, капитализам, крај, мистицизам, социјализам
This entry was posted
on Saturday, December 19th, 2009 at 9:07 pm and is filed under активизам, когниција, лично, општество, природа, човек.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.