By Alexis Papachelas

The college is a serious nonprofit venture in the field of education and one of the few to have survived and prospered despite the obstacles. It bears no comparison to the dozens of other quasi-official colleges that have emerged in Greece without any substantial control. Interestingly, the top prize went to a student from Skopje. He spoke broken Greek and fluent English, explaining how he loves Greece and how the country offered him a unique opportunity to excel. Some professors recalled the difficulties that the first students from the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) had to overcome when they arrived here. Their parents would often find their cars vandalized.

Most of the distinctions this year went to students from neighboring countries. They are the nascent Balkan elite that will start their professional careers having first spent some good time in Thessaloniki. I could not help but think of the damage caused by the lingering name dispute. It was easy, so easy, to conquer that country, as it were, with investments, offering scholarships to FYROM children. Greece has spent a great deal of capital that was needed to handle other, more serious threats. Now the country must reach a face-saving settlement or risk giving the impression that it is a small, vulnerable nation.

Instead of organizing tacky protests against FYROM, Thessaloniki ought to have opened itself up to its neighbors, making itself a real entrepreneurial, educational, medical and tourist hub for the Balkans. At the same time, I cannot help but think that George Papandreou made a big mistake in undermining the change of Article 16 in the Constitution which would have opened the door for the establishment of private, nonprofit universities. The prime minister yielded to vested interests when he could have given the green light to innovative research centers such as those found in Turkey and Cyprus.

It’s groundless fear and sentimentalism that have so often held us back. Greece can only extract itself from the crisis by breaking free of the complexes that have held it hostage to the mediocre universities and by turning itself into a modern service center for the broader region.

Утрински Весник: „Катимерини“: Каде згрешивме со Скопје

Пред неколку дена присуствував на церемонијата за доделување дипломи на дипломците на еден американски колеџ во Солун. И за еден час на таа церемонија разбрав колку грешки направивме како држава и колку шанси имаме изгубено во последните 20 години. Овој колеџ е една сериозна академска институција која успешно излезе од борбата со законот за приватни факултети во Грција, за разлика од многу останати што изникнаа во државата без никаква контрола.

Она што ме импресионираше беше дека најдобриот студент на годината е од Скопје. На малку „скршен“ грчки и одличен англиски објаснуваше колку ја засакал Грција и дека ова за него е посебно искуство. Некои од тамошните професори се потсетија низ какви проблеми поминуваа првите студенти од ФИРОМ на овој факултет, како, на пример, скршени возила поради скопските регистерски таблички.

Годинава на церемонијата најголем дел од студентите што добија некакво одликување за посебни достигнувања се од соседните држави на Грција. Тие можеби се идната балканска елита, која по неколку години поминати во Солун, почнува да ја гради својата професионална кариера.

Размислував, пред се', за големата грешка што ја направивме кога се заглавивме во „теолошката“ дебата за името. Беше многу лесно да ја „освоиме“ оваа држава со бизнис-инвестиции или, пак, преку финансиски стипендии за студентите што сакаа да дојдат да студираат во Грција. И оваа теза немаше никаква геополитичка добивка за нашата земја. Меѓутоа, го направивме токму спротивното, потрошивме големи пари, кои сега ни се потребни за да ги заштитиме нашите интереси, кои беа под сериозна закана. Сега добро би било да најдеме едно пристојно решение, кое нема целосно да не' засрами, бидејќи во спротивно, може да се стекнеме со слика на поголема држава која „следи команди“ од најмалиот сосед.

Наместо да се слави и да се „креваат востанија“ за проблемот со Скопје, Солун требаше да се отвори повеќе кон соседите и да се изгради како бизнис, академски, медицински и туристички центар на Балканот. Наместо да се вандализираат возила и да се продава национална гордост, солунчани можеа повеќе и попрофесионално да работат на промовирање на грчките интереси во регионот.

Покрај ова, сметам дека премиерот Јоргос Папандреу направи голема грешка со одлуката да го смени член 16 од Уставот, со која се дозволуваше отварање на приватни или непрофитни факултети во Грција. Тогаш потпадна под влијанието на една група универзитетски професори, а ќе можеше да го отвори патот за сериозни обиди за отварање на академски институции, како што тоа го направија Турција и Кипар и полека се издигнуваат како академски центри.

Заклучокот е дека кога реагираме исплашено и емотивно само се враќаме назад. И треба тоа да го паметиме затоа што државата ќе излезе од криза само ако ги избегне синдромите кои ја држат како заложник на просечните и мизерни грчки универзитети и ако успее да се издигне како современ центар за поширокиот балкански регион. (Катимерини)

Но она што сакам да го направам е да преобјавам дел од џаманскиот осврт за Папахелас, таму некаде од средината на 2008, насловен како „Груевски новиот Денкташ“:

It is too late for tears, because, come January, these guys will be nothing more than a footnote in history and Gruevski will be playing his own game in spite of their delayed admonitions. It is extremely difficult to predict which way the debate will go. Most likely nothing will happen and it will join Cyprus on the list of issues to be solved after an entire generation of diplomats retire.

Either way, Greece has the luxury of time because after Bucharest it has gained the advantage and earned the understanding of its partners due to Gruevski’s crude ways. In other words, Greece is faced with another Denktash – not necessarily a bad thing in the long term.

Папахелас, тогаш, се покажа како лош прогнозер и толкувач на состојбите, покрај сите почести и елитни пристапи до центрите на моќ и одлучување. Наспроти него Џаман секогаш е стандардно добар, предобар за македонски стандарди, потврдено низ неговите коментари:

комент 1

коа веќе Папахелас така здушно ја лоцира евроатлантската утка на нашиот мил и драг (за кого како за мене таков си е) премиер Груевски и ни го предочи “можниот“ “веројатниот“ “сигурниот“ исход од горливото мкд прашање, редно е јас да разго(во)рам со една истинска случка ..

.. баш се прашуев шо работи нашио Ханџо у Грција, пишуе ли рипорти од три-четри странички за тамошните крупни јавни и политички ѕверки .. ги праќа ли на Грујо .. особено коа начув за ланската инкогнито посета на Папахелас на Москва каде вечераше со .., му го забораив името .. па после му брифирал на шефот .., упм и на овега му го забораив името .. ама не му кажал шо се имало на менито .. и така тргам за Хеленската Република и застануем ко шо е редот на Богородица да зеам 2 литри узо .. коа веќе идам да го начукам домаќинот Папахелас и така начукани да расчистиме со историското минато .. никому не кажав по дома ама идев со намера Александар да им го даам, а Филип е црвената линија .. наш ќе биде .. за Филип никакви остапки мамето нивно .. и така ме пречекуе Папахелас и одма ме носи на јахтата на Спирос Лацис .. морска храна, салата со ладно цедено уље, узото од 2 литри и лека полека лом се напраивме .. стануем ја да мочам коа у другата кабина Баросо и Путин играат табла .. курва европска мме .. и така олеснет упаѓам назад коа Папхелас прав домаќин .. донел два комада професинални ороспии од Лас Вегас .. вика технолошки вишак биле .. ефтино ги набавил .. и фаќам поубавата да ја носам у соба онака целиот настрвен да и покажам шо е прав македонски патриот .. коа ме разбуди Шербет викајќи на сет глас “секуларизмот падна, Турска исламска држава стана“ ..

комент 2

нели ме прашаш .. позитивно, да .. љубовта кон татковината, родољубието треба да осветлува и да грее но во политичкиве работи умот оди на прво место .. истопорен напред пред се останато .. во последниот дел од записот наведов по кои коридори се одвива оваа политика .. особено преку прикаската .. може малку пренагласено .. но тоа е .. некое мое скромно мислење ..

.. записот е наменет за секој добронамерник .. покрај тоа за властите .. најголемото општествено зло кај нас го лоцирам над се во партизмот .. го преклопува севкупниот општествен живот до најмалите пори .. зарем треба примери, погледни го само блогерајов .. до таму е отидено да луѓето го земаат здраво за готово ..

.. искрено, Груевски го сметам за далеку попозитивен од сите Бранковци, Ради, Бучковци и останатиот ситнеж .. но вистината е дека веќе година дена има забегано .. опозицијата е доволно политички опитна за да го регистрира тоа на својот радар и да напаѓа за популизам, инфлација, непотизам .. нападите се оправдани но од погрешни мотиви, со погрешни акценти, без вертикала и капак се тотални неработници .. мене сите тие патриотски билдања, популизам и саморекламирање ми се повеќе сигнал за слабост на власта отколку за нивна тоталитарна доминација ко што тврди опозицијата .. тие се фокусирани едни наспрам други и 80 проценти од времето и троа помалку од ресурсите ги арчат на тоа .. некое мое мислење е дека Груевски може тотално да ги расканта СДСМ .. а потоа ќе остане на голо .. и како што обично бива, невремето ќе дојде од страна .. ненадејно .. леб и циркуси .. и порцијата леб доволно ќе се намали да на ражен ојде лавот .. затоа постојано повторувам: храна и енергија .. наполни ги амбарите, засеј нивите, далноводите нека прштат, нафтените складови нека прелеваат, накрцај народната банка со злато ..

.. а како до тоа со партизам .. без креација и слободна имагинација .. без ум и без знаење .. затоа си велам .. нека се апси кој е виновен ама со секое апсење нека се отвори партиската клешта за еден степен .. умот нека биде истопорен напред ..

.. ако Македонија има пет милјарди Грција има тристотини .. не е се во парите .. има мотивација, љубов, аргументи .. се собрано пак ѕидот на Грците е пет-шест пати повисок од нашиот .. па како до слободата, до воздух .. ситуацијата сега ми наликува на собран народ за да ги потпира нашите темели наспрам пет пати повисокиот ѕид .. само сила и приземен патриотизам нема да не избави од невољата .. нека се пуштат лабавите тули од грчкиот ѕид да паднат во нашиот двор па дигај угоре .. камо скали и потпирање таму каде треба, при врвовите .. и како до тоа со партизам, без креација, без имагинација, без умот истопорен напред ..

.. ова е некое мое мислење на зададената и незададената тема .. инаку не сум некој претерано умен, значаен, вреден, креативен .. но како илустрација .. ете го начекав денес Волан со спуштени гаќи .. и му велам “крени си ги гаќите“ .. и тој не ме есапи и тера ко да е облечен за на свадба .. па сега замисли да му кажуем на Грујо оти гаќите му се скинати .. тоа е, кај нас голотијата не се шубе .. од партизмот ќе да е .. ебаму стопанката ..

.. да не должам .. ај здраво!

Непринципиелниот до некадарност ум кој заради комфорноста на сопствената задница не може да ги препознае џамански точно лоцираните фалинки пред пар години ќе биде изложен на грчката казна, сликовито приложена низ горната карикатура. ЈБГ, тоа што сега го гледам Грујо натртен со свиснати цицки до земја, не значи дека некој мене ќе ми ја набива грчката казна. Тоа што БЦ и компанија велат дека не болело апсолутно не е никаво оправдание за завземената политичка поза. Кога толку домашната политичко - медиумско - невладино - експертска елита ја сака мазо позата нема никаква причина, наместо од хел-ас-тична, да не биде услишена од македонската казна. Македонски Господа и нивните подржувачи, Очекувајте ја! ..

• Капитализмот е базиран на претпоставката дека може да се победи
• Социјализмот е базиран на претпоставката дека може да бидеш на свое
• Мистицизмот е базиран на претпоставката дека може да се откажеш

„Не дозволувајте да се прекршат фундаментите на слободата и демократијата. Македонскиот народ не бара ништо што не е придобивка за сите народи и држави. Сакаме да бидеме тоа што сме, тоа што биле нашите татковци, дедовци, прадедовци. Сите тие се раѓале, живееле и умирале како Македонци. И кога немале своја држава, и кога биле поробени и непризнаени, Македонците секогаш зборувале на македонски мајчин јазик, пееле македонски песни. Се чувствувале Македонци. Зарем може некој од нас да бара да се откажеме од тоа што сме? Да не бидеме повеќе Македонци? Денес македонскиот народ е пред присилно истребување. Сите што нема да го кренат гласот против оваа неправда, ќе ја сносат историската одговорност. Борбата за правда е глобална и во интерес на сите. Не дозволувајте да се враќаме во почетокот на 20 век“

Ова е дел од писмото кое деновиве го потпишуваат академици и интелектуалци кои апелираат до светот за неменување на името, дознавам од медиумите. Иако само апелите нема да бидат доволни, сепак го поздравувам апелот. На невидено  го засилувам со мојот јавен потпис.

 - Groucho Marx

се одјавуем до есеноска

живи и здрави

секое арно,

Џаман

Првиот комшија што помина и ме затекна во расчистувачката доброволна дејност ме праша, „Ти комшија вмровеци си?“ Подзапрев на момент и одговорив со чуденката, „Не бе, зошто?“ Комшијата замавна во широк лак со главата, се поздрави и си замина.

За време на двасетината минути, колку што ми требаше без забошотување да си ја завршам работата, поминаа уште неколку соседи. Со неколкумина вообичаено се поздравивме, а неколкумина ме поздравија со пофални зборови. Сепак, со или без изговореното, ми остана прилепено чувството, како што влажниот снег се лепеше на лопатата, дека сум вмровец. А јас упорно замавнував со лопатата да ја раскрчам белата покривка на тишината пред таа под налетот од стапалките да се претвори во валкана снежна каша.

И така, до следните предизборни снежни врнежи, кога ќе имам можност да ги потврдам или променам партиските бои, останувам на патеката со наметнатото и сега веќе присвоеното чувство на самоидентификација - Јас сум вмровец со лопата.

********

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rave at close of day; Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right, Because their words had forked no lightning they Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright Their frail deeds might have danced in a green bay, Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight, And learn, too late, they grieved it on its way, Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight Blind eyes could blaze like meteors and be gay, Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height, Curse, bless me now with your fierce tears, I pray. Do not go gentle into that good night. Rage, rage against the dying of the light.

мој избор позајмена поема,

за тебе Македонијо

стварно Долго те нема

со кавлитетна доза Лоботомија

за Хипнотизираната Толпа

Наместо чачкалици и пластични чаши слободно послужете се со кликови и скролови. Виртуелната просторија, можеби, за разлика од претходната, е повеќе пицната, со што, пак можеби, ќе допринесе за да се чувствувате попријатно. Но, амбалжата не е главната причина за селидбата.

Техничките предности и можностите за подобрувањата во структурата и организацијата на блогот сигурно се пресликуваат во можности за подобрување на индивидуалниот израз и обликување на посакуваната форма. Но, алатките, исто така, не се главната причина за селидбата.

Како поборник на контекстот и релациите, симблоичкиот црно-бел колорит во показот на  дисбалансот на гледиштата до идентитетно препознавање морав да го збогатам со жолта нијанса во самото име на блогот. Црн или ж`т, карактерот на волкот е запишан во неговата природа, па така, и квалитетот на блогот, дебелината на вратот, најповеќе ќе зависи од содржините што ќе ги донесе.

Меѓутоа, иако сите спомнати причини придодаваат за мојата виртуелна селидба, основата е во намерата за просторен исчекор како збогатување на индивидуалните и во помали групи организирани блог форми, наспроти ригидните и се повеќе организирано окупирани локални платформи. Џаманската природа со волкот како пријател од длабочините повикува на отпор во континуитетот на двобојното мас калапење на културното, општественото и политичко мислење и делување.

За заживување на Џаман ZTVK, во виртуелната заднина на реализацијата, стои несебичната помош, употребеното и споделено знаење на Дарко. Фала Даре!

И за крај на почетокот, околу очекуваната понуда. Планирам еднаш неделно да се јавувам со нов запис. Телото сигурно ќе го прошарам со зелено, пермакултура, а ќе намалам со црнолитика, економија . Барем такви ми се почетните замисли.