Постои приказна, мит, за лемингот. Лемингот е глодар кој живее во арктичките простори. Лемингот на секој седум до десет години се намножува толку многу, што ресурсите за неговиот опстанок се во недостаток и тој почнува да мигрира. Вообичаено предаторите го регулираат овој популационен бум, но кога природните предатори не ја завршиле во потполност работата или во близината на популационата експлозија имаме провалија, се случува приказната. За да не ја прераскажувам, можеби е подобро сами да ја погледнете приказната од филмот White Wilderness – Lemmings.
Споредбата со луѓето е несоодветна? Се согласувам. Но заразни се овие мали приказни. Имаат соодветна поука. Клучни фактори во приказната се популациона експлозија и недостаток на ресурси. Некако ме подсетува на сегашните 6,5 милијарди луѓе на земјава и на некои писанија за предстојните/тековни војни за ресурсите. И секако дека во човечката природа не е скокањето во провалија. Ние си имаме пастири (Господ, држава, научно-технолошки прогрес, племе) кои не водат напред. А можеби зборуваме само за различни карпи. Кога пастирите ќе ја утнат, карпите се именуваат како апокалипса, светска војна, економска депресија и меѓуетнички судири. А кој ќе го знае, природата на лемингот може да ја разбереме, а природата на човекот?