Да започнам со сцена од филмот "Down by Law" од Jim Jarmusch каде тројцата јунаци протестираат од затворската ќелија.

Луцидниот Сеад Џигал, коблогер  на оваа платформа, не почести со ислкучително интересен запис. Чуму протести? Првата причина поради која ми се допадна текстот е што Џигал говори за систем. Тоа е мое лично поле на интерес И втората причина е што текстот има еден клучен пасус кој ја погодува суштината на проблемот, не само во либерално граѓанскиот модел на државно управување. Коректната анализа и начинот на кој е пренесена пораката за причините и потребата за протестирање во систем базиран на граѓанинот е дополнителен плус.

Овие протести го разобличија тоа и стана јасно дека на Македонија повеќе од каква било промена на власт и треба промена на моделот на практикување на власта. Процесот на напуштање на партискиот монопол врз демократијата (подржан од корумпирани медиуми, инструментализирани НВОа, платени институти и интелектуалци, псевдо-експерти и др.) е неодложен. Се разбира, таа промена и давање „столче“ за граѓанинот во одлучувањето КАКО а не КОЈ владее нема да биде лесно, но тоа е право кое ни припаѓа и од кое граѓанинот не смее да се откаже. Постоечката партиска демократија нужно е да се придвижи кон вистинска граѓанска демократија, тоа им го должиме на поколенијата кои доаѓаат и за кои немаме оправдание ако за таа работа сме потрошиле 30 години од независноста.

За да се променат нештата треба да се промени како тие работат. Начинот претходи и го дефинира моделот. Со системски речник, за делотворен и функционален систем најпрво се менуваат функциите на елементите, а потоа се отстрануваат одредени непотребни елементи, или се воведуваат нови во зависност од системските потреби. Оваа здраворазумска водилка осекогаш сум ја застапувал низ годините на блогирање, сум ја туркал како непоходна мирудија во сите јавно понудени светогледи, и сум се борел за едно такво поаѓалиште во разбирањето. Симболично, со театарска терминологија, за да се промени нешто во претставата наречена живот, каде сите ние истовремено сме актери и публика, не секојпат со подеднакво стартно доделени билети и улоги, се менува пред се сценариото. Сценариото е тоа според кое се распределуваат улогите. Фокусот не е на замената на актерите, ниту е тоа сценографијата, ниту костумите. Сето тоа е второстепено. Тие може да се променат,  но не мора. Режисерот во претставата наречена живот се универзалните природни закони, или преносно, режесер е самиот Господ Бог.

Јас врескам, Ти врескаш, Ние сите врескаме за сладолед - мора да признаеме дека воопшто не звучи како треба. Иако преводот од англиски на македонски е технички коректен, негде попат се изгуби суштината и смислата на ова врескање.

These protests emphasized that Macedonia needs, more than any change of government, a change of the ruling model practiced by the elected political parties. The process of abandoning of the parties' monopoly on democracy (supported by the corrupted media, party affiliated NGOs, paid institutes and intellectuals, pseudo-experts and others) is inevitable. Of course, this change and giving "a chair" to citizens in deciding HOW and not only WHO is governing is not going to be easy as it requires the powerful to concede parts of their power, but it is a right which belongs to citizens and is a right they can’t give up. Moving from the existing Party Democracy to Citizen Democracy is essential move towards real democracy. This generation owes it to generations who come after us and for sure there will be no excuse if we spend 30 years of independence to secure this right.

Немам ништо против преведувачката слобода за што поверно да се пренесе смислата на текстот и неговата суштина, но во овој случај имам замерки. Инструментализирани НВОа ≠ party affiliated NGOs. Промена на моделот на практикување на власта ≠ change of the ruling model practiced by the elected political parties. Или обидете се да ја пронајдете оваа реченица од англискиот текст во македонскиот: No NGOs, no courts, no other institution was able to resist their plans and pursuing of their selfish interests.

На макдеонски е оставен простор инструментализаторот на НВОата и/или да бидат политичките партии. На англиски воопштениот “модел на практикување на власта“ директно преоѓа во модел практикуван од избраните политички партии. Преводителската слобода го покажува сиот раскош во онаа непостоечка додадена реченица која таксативно акцентира кој се не може да избега од партиските планови и нивните себични интереси. Да бидам јасен, неспорно е дека во политичкиот домен во центарот го имаме овој двоглав партиски модел на практикување на власта. Но дури овој модел со воведување на етно рамнината комотно може да го прошириме до 2+2 политички модел на практикување на власта. Системскиот модел може да го прошириме до општествено-политички, каде по природа на нештата може да ги сместиме НВОата како системски елемент со своја општествено-политичка функција. Та дури може системски и географски да рашириме до европски модел, светски општествен модел, затоа што Македонија не е изолиран остров и има свое взаемодејство и одредена системска поставеност во овие модели. Сумарно, македонското чуму се обраќаше кон конкретна тема и беше коректно во исказот со оставање простор за надградба понатамошни моделирања, додека англиското why преакцентираше, та дури додаваше,  до нарушување на изворните коректни ставови во однос на системското моделирање.

It`s Not The Fall

That Kills You

IT`s the Sudden Stop

Life is Limbo dance

but

It`s question where You get down

not

How low You can get

Ќе забележите дека ова е цепидлачење, непотребно завлекување во детали наспроти моментумот на упатената мобилизирачка порака и ургентноста на протестната акција. Сепак, да не заборавиме, ако сакаме да ги промените нештата треба да се промени како тие функционираат. Да се позанимавам малку со НВОата.

Во народот е добро познато која рака е одозгора, раката што прима или раката што дава? Можноста за инструментализација е кај раката што дава. Почетокот на делување на македонските НВОа е безмалку пар години по нејзината независност, рани деведесети. Тие воглавно се финансирани од надвор. Вообичаено се финансирани од страна на странски фондации, институти, организации и влади. Во последните неколку години се појавија НВОа ала Коце и ала Стефчо кои пренесуваат зад`ткани ставови на националните медиуми од пред селската чешма. Тие точно се препознаени како партиски инструменти за изнесување ставови и делување по општествени прашања каде политичката партија директно не може да делува заради јавната перцепција и заради глумата на функционален граѓански општвестен модел.  Но во однос на етаблираните во јавноста НВОа овие Стефчо-Коце НВОа се вистински џуџиња. Во однос на финансиите, по број на вработени, или минутажата и влијанието во јавните гласила, и по ред други параметри,  Стефчо и Коце се права смешка. И да повторам, раката што дава ги поседува инструментите.

Ако во економијата постојат монополи, олигополи, ако во политиката имаме двоглав еднопартсики систем на практикување на власта, или поточно 2+2 партиски ситем, дали во сферата на НВОата може да говориме за монопол или олигопол? Зарем не е претставува ФИООМ заедно со своите содружни по интерес и пратечки по финансии донатори своевиден невладин монопол каде е сконцентрирана моќта за општествено организационо делување. Немам точни и адекватни податоци за да се поткрепи оваа теза-прашање, но одговорот што лебди во воздухот наполно укажува на тоа. Невладините на Сорос преку изразитата финансиска издашност изразена во цифри е монопол во сферата на НВОата, и со тоа монопол во граѓанските организации и организираност по сиасет општествено-политички прашања.

Господинот Сорос по низа прашања и ставови е контроверзна личност.  Транспарентност, отвореност за дебата, кога се во прашање финасиите и од тука изведените вистински намери во општествениот живот, ретко, до постојаното никогаш, се на дневен ред или на јавен дебатен тапет за членовите на овие организации или пак на самите организации финансирани од Сорос. Инаку околу ова прашање можам со 101 пример да покажам и да го одбранам ставот дека поведението и делата на Г-дин Сорос во финансиската сфера се во дијаметрална спротивставеност со јавно декларираните негови заложби за демократија, контра тоталитаризмот и отвореност на општеството.  Хоризонтала наспроти вертикала, ракажувајте ми за тоа. Во оваа прилика еден мал цитат од устата на Сорос, каде наизменично дефилираат зборовите  - ред - контрола - архитектура - правила - ред - реконституција - систем, ма како да слушате зборови од устата на запален застапник на груевизмот

A new Bretton Woods conference, like the one that established the international financial architecture after World War II, is needed to establish new international rules, including treatment of financial institutions considered too big to fail and the role of capital controls. It would also have to reconstitute the International Monetary Fund to reflect better the prevailing pecking order among states and to revise its methods of operation.

In addition, a new Bretton Woods would have to reform the currency system. The postwar order, which made the U.S. more equal than others, produced dangerous imbalances. The dollar no longer enjoys the trust and confidence that it once did, yet no other currency can take its place.

Или доколку сметате дека Сорос и соросоидите се испукана тема, еве, имам илустративен пример со доскора невладиниот активист Артен Груби. Ако прочешлате на нет по јавно достапните активности на овој активист ќе видите чудна мешавина на евроатлантизам, НВО-изам, амбасадори, виски, партизам и каменици. Груби работел како преведувач и советник на Меѓународниот Суд во Хаг на случајот Милошевиќ, па малку советничка улога за НАТО, па невладина со ултра освестувачко име „Разбуди Се“ финансирана меѓудругите од американската амбасада во РМ, вработен во амбасадата на кралството Холандија, па главен организатор  на едниот табор и учесник во инцидентот со каменување на скопското кале, па кандидат за пратеник на ДУИ во ИЕ 2 на високото четврто место и како шлаг на торта истиот лани е украсен со титулата  “човек на годината“ на трговска фирма со акцизни стоки лоцирана во ТЦ Мавровка, застапник на брендот виски Џони Шетачот. Уште еднаш, да не заборавиме, раката што дава е инструментот, раката што прима е инструментализирана, илимити во подредена положба. Навистина не сум паметен кој од инструментите да го употребам во случајот на Артен Груби, ко во лабаратаоријата на Тесла да се наоѓам, само наместо електричен набој да го мерам општествениот потенцијал за невладино инструментарно искрење.

На една неформална блог средба токму во првичните денови на протестот „Плоштад Слобода“ го упатив прашањето до мои драги личности и пријатели, се уште ми се драги и ги сметам за пријатели иако ретко се гледаме и дружиме, учесници во тогашниот протестен собир - Зошто не му влепите шампита на Фрчко в лице за да покажете јавно и симболично пред камерите и пред јавноста дека немате врска со партии и партиската инструменатализираност?  Одговорот во оваа прилика нема потреба да го презентирам. Наместо тоа, забележувам дека во тековните протести на видно место се наоѓа паролата - Ние НЕ сме Партија. Секако дека е така. Воопшто не се сомневам. Но затоа во оваа прилика го поставувам прашањето - Зошто на протестите нема парола “Ние не сме Сорос“ или како подваријаната “ Ние не сме Милчин и неговите соросоиди“? Овој пат, шампитата плесната во фаца ја  оставам за медиумскиот мешетар Героски кој со својата мурдоковска острилка и неговиот фамилијарен однос “кај си бе пичка ти материна“ со низа претседатели и премиери оваа јавна шлаг мачканица потполно ја заслужува но никако да ја добие.

Јунаците од филмот "Down by Law" протестираа во затворот. Нашето бегство од затворот запишано во актуелниот филм “Згмечени од Системот“ многу тешко ќе оди. Во буквална смисла тоа е несреќниот случај со Мартин Нешковски , фигуративно и така вистински почувствувано според тоа како ни го сместил системот на повеќето од нас. По ова сценарио, за да се случи бегството од затворот најпрвин треба искрен карактер кој ќе ја раскаже својата вина за кмечење во системскиот затвор “тој пукаше во мене, јас пукав во него и го скинав.“ Дури потоа ќе следува патешествитето низ мочуриштето, сцената со ловењето на зајакот, засолништето и закрепнувањето во колибата на девојката. За крај, по филмското сценарио, ќе следува предизвикот на раскрсницата, каде секој од нас ќе тргне по сопствениот пат.

By Alexis Papachelas

The college is a serious nonprofit venture in the field of education and one of the few to have survived and prospered despite the obstacles. It bears no comparison to the dozens of other quasi-official colleges that have emerged in Greece without any substantial control. Interestingly, the top prize went to a student from Skopje. He spoke broken Greek and fluent English, explaining how he loves Greece and how the country offered him a unique opportunity to excel. Some professors recalled the difficulties that the first students from the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) had to overcome when they arrived here. Their parents would often find their cars vandalized.

Most of the distinctions this year went to students from neighboring countries. They are the nascent Balkan elite that will start their professional careers having first spent some good time in Thessaloniki. I could not help but think of the damage caused by the lingering name dispute. It was easy, so easy, to conquer that country, as it were, with investments, offering scholarships to FYROM children. Greece has spent a great deal of capital that was needed to handle other, more serious threats. Now the country must reach a face-saving settlement or risk giving the impression that it is a small, vulnerable nation.

Instead of organizing tacky protests against FYROM, Thessaloniki ought to have opened itself up to its neighbors, making itself a real entrepreneurial, educational, medical and tourist hub for the Balkans. At the same time, I cannot help but think that George Papandreou made a big mistake in undermining the change of Article 16 in the Constitution which would have opened the door for the establishment of private, nonprofit universities. The prime minister yielded to vested interests when he could have given the green light to innovative research centers such as those found in Turkey and Cyprus.

It’s groundless fear and sentimentalism that have so often held us back. Greece can only extract itself from the crisis by breaking free of the complexes that have held it hostage to the mediocre universities and by turning itself into a modern service center for the broader region.

Утрински Весник: „Катимерини“: Каде згрешивме со Скопје

Пред неколку дена присуствував на церемонијата за доделување дипломи на дипломците на еден американски колеџ во Солун. И за еден час на таа церемонија разбрав колку грешки направивме како држава и колку шанси имаме изгубено во последните 20 години. Овој колеџ е една сериозна академска институција која успешно излезе од борбата со законот за приватни факултети во Грција, за разлика од многу останати што изникнаа во државата без никаква контрола.

Она што ме импресионираше беше дека најдобриот студент на годината е од Скопје. На малку „скршен“ грчки и одличен англиски објаснуваше колку ја засакал Грција и дека ова за него е посебно искуство. Некои од тамошните професори се потсетија низ какви проблеми поминуваа првите студенти од ФИРОМ на овој факултет, како, на пример, скршени возила поради скопските регистерски таблички.

Годинава на церемонијата најголем дел од студентите што добија некакво одликување за посебни достигнувања се од соседните држави на Грција. Тие можеби се идната балканска елита, која по неколку години поминати во Солун, почнува да ја гради својата професионална кариера.

Размислував, пред се', за големата грешка што ја направивме кога се заглавивме во „теолошката“ дебата за името. Беше многу лесно да ја „освоиме“ оваа држава со бизнис-инвестиции или, пак, преку финансиски стипендии за студентите што сакаа да дојдат да студираат во Грција. И оваа теза немаше никаква геополитичка добивка за нашата земја. Меѓутоа, го направивме токму спротивното, потрошивме големи пари, кои сега ни се потребни за да ги заштитиме нашите интереси, кои беа под сериозна закана. Сега добро би било да најдеме едно пристојно решение, кое нема целосно да не' засрами, бидејќи во спротивно, може да се стекнеме со слика на поголема држава која „следи команди“ од најмалиот сосед.

Наместо да се слави и да се „креваат востанија“ за проблемот со Скопје, Солун требаше да се отвори повеќе кон соседите и да се изгради како бизнис, академски, медицински и туристички центар на Балканот. Наместо да се вандализираат возила и да се продава национална гордост, солунчани можеа повеќе и попрофесионално да работат на промовирање на грчките интереси во регионот.

Покрај ова, сметам дека премиерот Јоргос Папандреу направи голема грешка со одлуката да го смени член 16 од Уставот, со која се дозволуваше отварање на приватни или непрофитни факултети во Грција. Тогаш потпадна под влијанието на една група универзитетски професори, а ќе можеше да го отвори патот за сериозни обиди за отварање на академски институции, како што тоа го направија Турција и Кипар и полека се издигнуваат како академски центри.

Заклучокот е дека кога реагираме исплашено и емотивно само се враќаме назад. И треба тоа да го паметиме затоа што државата ќе излезе од криза само ако ги избегне синдромите кои ја држат како заложник на просечните и мизерни грчки универзитети и ако успее да се издигне како современ центар за поширокиот балкански регион. (Катимерини)

Но она што сакам да го направам е да преобјавам дел од џаманскиот осврт за Папахелас, таму некаде од средината на 2008, насловен како „Груевски новиот Денкташ“:

It is too late for tears, because, come January, these guys will be nothing more than a footnote in history and Gruevski will be playing his own game in spite of their delayed admonitions. It is extremely difficult to predict which way the debate will go. Most likely nothing will happen and it will join Cyprus on the list of issues to be solved after an entire generation of diplomats retire.

Either way, Greece has the luxury of time because after Bucharest it has gained the advantage and earned the understanding of its partners due to Gruevski’s crude ways. In other words, Greece is faced with another Denktash – not necessarily a bad thing in the long term.

Папахелас, тогаш, се покажа како лош прогнозер и толкувач на состојбите, покрај сите почести и елитни пристапи до центрите на моќ и одлучување. Наспроти него Џаман секогаш е стандардно добар, предобар за македонски стандарди, потврдено низ неговите коментари:

комент 1

коа веќе Папахелас така здушно ја лоцира евроатлантската утка на нашиот мил и драг (за кого како за мене таков си е) премиер Груевски и ни го предочи “можниот“ “веројатниот“ “сигурниот“ исход од горливото мкд прашање, редно е јас да разго(во)рам со една истинска случка ..

.. баш се прашуев шо работи нашио Ханџо у Грција, пишуе ли рипорти од три-четри странички за тамошните крупни јавни и политички ѕверки .. ги праќа ли на Грујо .. особено коа начув за ланската инкогнито посета на Папахелас на Москва каде вечераше со .., му го забораив името .. па после му брифирал на шефот .., упм и на овега му го забораив името .. ама не му кажал шо се имало на менито .. и така тргам за Хеленската Република и застануем ко шо е редот на Богородица да зеам 2 литри узо .. коа веќе идам да го начукам домаќинот Папахелас и така начукани да расчистиме со историското минато .. никому не кажав по дома ама идев со намера Александар да им го даам, а Филип е црвената линија .. наш ќе биде .. за Филип никакви остапки мамето нивно .. и така ме пречекуе Папахелас и одма ме носи на јахтата на Спирос Лацис .. морска храна, салата со ладно цедено уље, узото од 2 литри и лека полека лом се напраивме .. стануем ја да мочам коа у другата кабина Баросо и Путин играат табла .. курва европска мме .. и така олеснет упаѓам назад коа Папхелас прав домаќин .. донел два комада професинални ороспии од Лас Вегас .. вика технолошки вишак биле .. ефтино ги набавил .. и фаќам поубавата да ја носам у соба онака целиот настрвен да и покажам шо е прав македонски патриот .. коа ме разбуди Шербет викајќи на сет глас “секуларизмот падна, Турска исламска држава стана“ ..

комент 2

нели ме прашаш .. позитивно, да .. љубовта кон татковината, родољубието треба да осветлува и да грее но во политичкиве работи умот оди на прво место .. истопорен напред пред се останато .. во последниот дел од записот наведов по кои коридори се одвива оваа политика .. особено преку прикаската .. може малку пренагласено .. но тоа е .. некое мое скромно мислење ..

.. записот е наменет за секој добронамерник .. покрај тоа за властите .. најголемото општествено зло кај нас го лоцирам над се во партизмот .. го преклопува севкупниот општествен живот до најмалите пори .. зарем треба примери, погледни го само блогерајов .. до таму е отидено да луѓето го земаат здраво за готово ..

.. искрено, Груевски го сметам за далеку попозитивен од сите Бранковци, Ради, Бучковци и останатиот ситнеж .. но вистината е дека веќе година дена има забегано .. опозицијата е доволно политички опитна за да го регистрира тоа на својот радар и да напаѓа за популизам, инфлација, непотизам .. нападите се оправдани но од погрешни мотиви, со погрешни акценти, без вертикала и капак се тотални неработници .. мене сите тие патриотски билдања, популизам и саморекламирање ми се повеќе сигнал за слабост на власта отколку за нивна тоталитарна доминација ко што тврди опозицијата .. тие се фокусирани едни наспрам други и 80 проценти од времето и троа помалку од ресурсите ги арчат на тоа .. некое мое мислење е дека Груевски може тотално да ги расканта СДСМ .. а потоа ќе остане на голо .. и како што обично бива, невремето ќе дојде од страна .. ненадејно .. леб и циркуси .. и порцијата леб доволно ќе се намали да на ражен ојде лавот .. затоа постојано повторувам: храна и енергија .. наполни ги амбарите, засеј нивите, далноводите нека прштат, нафтените складови нека прелеваат, накрцај народната банка со злато ..

.. а како до тоа со партизам .. без креација и слободна имагинација .. без ум и без знаење .. затоа си велам .. нека се апси кој е виновен ама со секое апсење нека се отвори партиската клешта за еден степен .. умот нека биде истопорен напред ..

.. ако Македонија има пет милјарди Грција има тристотини .. не е се во парите .. има мотивација, љубов, аргументи .. се собрано пак ѕидот на Грците е пет-шест пати повисок од нашиот .. па како до слободата, до воздух .. ситуацијата сега ми наликува на собран народ за да ги потпира нашите темели наспрам пет пати повисокиот ѕид .. само сила и приземен патриотизам нема да не избави од невољата .. нека се пуштат лабавите тули од грчкиот ѕид да паднат во нашиот двор па дигај угоре .. камо скали и потпирање таму каде треба, при врвовите .. и како до тоа со партизам, без креација, без имагинација, без умот истопорен напред ..

.. ова е некое мое мислење на зададената и незададената тема .. инаку не сум некој претерано умен, значаен, вреден, креативен .. но како илустрација .. ете го начекав денес Волан со спуштени гаќи .. и му велам “крени си ги гаќите“ .. и тој не ме есапи и тера ко да е облечен за на свадба .. па сега замисли да му кажуем на Грујо оти гаќите му се скинати .. тоа е, кај нас голотијата не се шубе .. од партизмот ќе да е .. ебаму стопанката ..

.. да не должам .. ај здраво!

Непринципиелниот до некадарност ум кој заради комфорноста на сопствената задница не може да ги препознае џамански точно лоцираните фалинки пред пар години ќе биде изложен на грчката казна, сликовито приложена низ горната карикатура. ЈБГ, тоа што сега го гледам Грујо натртен со свиснати цицки до земја, не значи дека некој мене ќе ми ја набива грчката казна. Тоа што БЦ и компанија велат дека не болело апсолутно не е никаво оправдание за завземената политичка поза. Кога толку домашната политичко - медиумско - невладино - експертска елита ја сака мазо позата нема никаква причина, наместо од хел-ас-тична, да не биде услишена од македонската казна. Македонски Господа и нивните подржувачи, Очекувајте ја! ..

Нафтата од длабоките хоризонти според најрелевантните проценки ќе продожи да ја замастува водата и паралелно да го лубрицира гневот на јужњаците со секој поминат ден со долар памалку, се додека помошната бушотина временски предвидена да пробие околу Илинден не го олесни нафтениот притисокот . Отприлика тоа е рокот за пробивање на хименот, или на политичката девица Обама, или на корпоративниот Оттаде Петролеум - BP.

И ние си имаме мома за .. До таму некаде, до фото сесијата на Мечкин Камен, ќе се знае дали нашата политичка мома, која сите знаеме дека не е баш невина, ќе стапне на лудиот камен со менување на презимето - името согласно нашите традиции не се менува. Подготовките за печатење на 15,000 покани, меракот за сончање по градските плажи, возењето со жичници, гладта по кредити, некако ми укажуваат дека момата решила да се .. Но ништо не е готово, додека не зачука тапанот.

Кога се работи за македонски сендвич, пардон, северномакедонски сендвич, редно е да ги откриеме состојките кои го сочинуваат сендвичот со променливо до прифатливо име. Овој наголемо рекламиран сендвич на пазарот е уствари сендвич со шунка и кашкавал, поконкретно овчји кашкавал. И тука, вмр(овците) се дефинитивно вмешани, додека с(вињата)дсм е дефинитивно посветена. Лепчињата од овој сендвич се НАТО и ЕУ. Денес ми заличува дека се малку бајати, и како да забележувам неколку точки зелена мувла како шараат по површината. Ех, ех, а колку ли ќе беа вкусни лепчињава само пред неколку години, сто насто ќе се залебевме. Грците во овој сендвич деликатес се задолжени за сосот. Тоа е парадајз маслинов прелив, константно подгреван еве веќе 20 години, некои велат уште од поодамна е приготвен преливот специјално само за нас. И немој некој да протестирал и негодува - ма што се 20 години за квалитетено маслиново масло полно витамини. Па што ако се они материјално и морално банкрот, тоа не значи дека не се наши пријатели. Сакате сендвич или не сакате? Ма сендвичот е прва лига, еве го маркетира нашата најгледана телевизија која воедно е позната по маркетирање детски бакуган флипсови - секое дете да лапне пет невкусно нездрави флипса доколку сака да учествува на турнирот. Сакате сендвич или да идат уште реклами, а?

Првин малку за Жижек. Мариборчанин, истиот што ги аплоудираше видеата на ЈуТјуб, дава една препорака како треба да се чита Жижек.

Жижек прво директно на отворен начин развива одредена теоретска линија, со сите нејзини осцилации и слепи улички, и потоа преминува кон кодензација на резултатите до прецизност, своевидни компресирани формули. Во суштина, Жижековите предавања и книги се однесуваат како дискурсот на аналитичарот и анализираниот за време на третман. При предавањата, Жижек се однесува како анализираниот: тој слободно “другарува“ со, импровизира, прескокнува и скока, се обраќа кон публиката, која на тој начин е ставена во одредена улога на колективен аналитичар.

Ќе протрчам низ видео содржината. Познатиот инвеститор Џим Роџерс преку мулти екраните вели дека имаме недостаток на капитализам со што на дело во Западниот Свет имаме државен интервенционизам во форма на замаскиран социјализам, та дури комунизам, значи не во својата прокламирана идеолошка парадигма, туку по механизмите. Жижек тоа веднаш го отфрла. Токму напротив, по него, проблемот лежи во самиот систем на глобалниот капитализам, а овие ставови ги споредува со оние на фундаменталистите кои секогаш инсистират на изворните принципи, кои сите грешки и искривоколчувања ги врзуваат со застарнувања од првичните замислени појдовни постулати. Интересна е тукашната Блогерај паралела карактеристично застапена од комплементарните антиподи и кои љубат меѓусебно да полемизираат, обично неуспешно - блогот на Мара и блогот Капитализам. Она каде грешат е дека во многу нешта светот не е на истотот место од пред 150 години, но иљачот упорно се бара во држењето до чистиот капитализам, или антиподот, чистиот марксизам, без да се занемарат одредени вистини кои истите ги нудат.

Марк Фабер ни презентира темно сценарио со кое идните неминовни зголемени даноци ќе ја колабираат низ хиперинфлација економијата на САД и глобалната економија. Жижек не ја отфрла можноста за исход од едно такво сценарио, но, повторно, го пренесува фокусот на неговите мисли кон системот кој всушност ги произведува овие противречности. Истото се однесува и во барањето вина кај психолошките слабости на поедници, или воопшто современиот човек. Тоа се дефокусирања кон продуктите на системот, наместо кон системот, и кои се лесни и погрешни странпатици во проблематиката.

Всушност, оваа линија на Жижековиот интелектуален перформанс продолжува во однос на следните понудени прашања за екологијата, енергијата и за безбедносните прашања. Дури, ми се чини, колку поблиску се до него природните сојузници, во смисла на прокламираниот и посакуван комунизам со кој повремено се идентификува, толку тој станува побрутален. Бруталност која цели на разбивање на препознаените од него илузии. Жижек, оди до таму, повикува на целосно отфрлање на приодата. Ако Владимир Вернадски зборуваше за геосфера-биосфера-ноосфера, блиску но сепак далеку, Жижек радикализира со редефинирање во разбирањето на имиџите за геолошките времиња - од палоцен до антропоцен.

И да прејдам на кондензатот, лоциран во последните две видеа. Круцијалното прашање произлегува од препознаената состојба во современото општество на “беспокој од либералната демократија“ како елемент од глобалниот капитализам, тука донесен, со негови зборови, од убавиот наслов на Фројдовото дело „Das Unbehagen in der Kultur.“ Во центарот на либералната демократија од западен происход, Жижек, ги сместува политичките актери на демохристијанската десница и либералните социјалдемократи. Тие се политичките актери, удобно сместени популарни дрматори од актуелниот систем, и тие се генераторите на овој препознаен беспокој.

Кои општествено-политички сили ќе понудат одговор на овој препознаен немир? Жижек, тврди, дека тоа ќе биде крајната популистичка десница, додека, бунтува за отсаството на било каков видлив одговор на екстремната левица. Тој тука ја препознава главната опсаност и жестоко го критикува делувањето на современата левица, која со својата лежерност и неразбирање на подлабоките состојби во општества, всушност, им помага, и дури ги продуцира, овие непосакувани пројавувања на крајната десница.

Иако не ги гледа ниту ги препознава контурите на едно вакво левичарско мас-движење, сепак, Жижек, укажува каде тоа треба да се бара - вон државата и вон пазарните односи, со една препорачана карактеистика за висока социјална дисциплина. Како највидлива за западниот човек, тврди, ја препознава италијанската варијанта на “Гручо Маркс - авторитаризам“ олицетворена во ликот на Силвио Берлускони. За крај, Славој Жижек е категоричен во проспектите на западните општества, или Гручо тоталитаризам ала Берлускони или новиот комунизам, не заборавајќи преку формата на двојна негација да не потсети и да се заблогодари на холандските тв уредници за отстапениот простор за пропаганда.

Е сега малку од сопствениот шмек поглед. Зошто Жижек и зошто со ова? Без разлика што не сум негов голем фан, и веројатно нема да бидам, Жижек прецизно ја фокусира политичката жижа. Тука моите разлики повеќе се во формулациите, претставите. Тие разлики произлегуваат од погледот во вклучување и приоритизација на поинакви влезни елементи, но она што Жижек го нуди како кондензат за состојбата на општествено-политичката сцена цели токму во центарот на метата.

Зачудувачко е поклопувањето со пресликување во домашните состојби. Иако не е возможно занемарувањето на одредени наши специфики, како притисокот и замешателството од надвор за промена на името, геополитичкиото регионално втурнување и обликување на опшетството во формулата Западен Балкан, или внатрешната меѓуетничка поставеност во македонското општество, сепак, доколку се направи занемарување, контурите упатуваат на функционирање по моделот на едно вака формулирано западно општество. Блиско е препознавањето на двата носечки политички блока кои имаат единствено шминкерајски разлики во однос на системските фундаменти од глобалниот капитализам. Мало врдање се приметува кај десницата, и тоа повеќе во реториката, но безмалку непостоечка во делувањето кое би преиспитувало понешто од основите на глобалниот капитализам.

Жижек во својата улога етикета на “рок ѕвезда“ вешто си игра со трендот на се поголемата шупликавост на државата и испразнестост од нејзинате историски функции кои датираат со Договорот од Вестфалија. Но тој не оди во подлабоки анализи за причините, туку се задржува повеќе на појавноста на идниот Гручо Маркс - авторитаризам. Именувањето кое е поблиску до содржината, до појдовната есенција на овие политички појави, за мене поблиску може да се формулира преку - еко авторитаризам -, или во друга варијанта - пријателски фашизам. Можеби како “Елвис на културолошката теорија“ му приличи на Жижек анимацијата на публиката со цел да го привлече, задржи, и насочи, нејзиното внимание на допадлив начин за постојано да акцентира со кондензатот од сопствените размисли, немам ништо против, но доблесно е да нотирам дека кај него изостанува причинската анализа. Без неа нема ниту потпорни точки на кои би можеле да се обликуваат контурите на реално возможните излези, па нека се тие и предикатни во својата појдовност. Впрочем неможноста за согледување на контурите, барем низ јавниот настап, тој самиот ја потврдува, со што можеби Жижек сака да ја омекне стикер етикетата на “најопасниот филозоф на Западот“ - малку да шпекулирам

И ако се придржуваме до препораките на Жижек, за новото општествено движење кое треба да одговори на системската криза вон државата и вон пазарот, лесно се согледува исклучувањето на постоечкиот невладин сектор кој вообичаено се движи по системската магистрала омеѓена со странски или домашни донации. Оттука, килавоста и беззабието на левичарската идеолошка понуда, на домашен терен таа нема сили ниту политички да се етаблира туку љуби да игра преку невладиниот сектор, која не допира до поширокото граѓанство, можеби, се должи на нивната несоодветна реална применливост во современите општества на спектакли и циркусијади, каде десницата задира во подлабоката страта на идентификација, стравови и надежи. Уште повеќе, во видеото беше посочено, десницата дури превзема дел од левичарскиот вокабулар за свои потреби истиснувајќи ја на просторот на маргиналните културолошки прашања, како геј права или малцинства, додека десницата кај себе ги превзема класните прашања, па дури и екологијата.

Повикот, и потребата, на Жижек за ново радикално левичарско движење сигурно е упатен кон некого. Кому? Директниот одговор би можел да биде: кон неговата публика која предоминантно е интелектуална и академска публика со левичарска ориентација, но индиректниот одговор би можел да се препознае во продуктот од темните облаци кои се наѕираат на хоризонтот. Темните облаци ги нема во временската општествена прогноза, но Жижек не е единствениот кој ги најавува. Нивен продукт ќе биде масата на невработени и маргинализирани, обеспокоени и немирни. Тоа се идните приврзаници, подржувачи или членови на секое масовно движење, па и на екстремната десница.

И да не должам, се надевам дека доволно разбранував за размисла. Меѓудругото, овој запис би можело да биде одговор на тоа зошто на блогов нема да има записи со политичко-општествена тематика поставени во контекст на актуелната пардигма. За автори и мислители од типот на Жижек ќе се најде време и простор Но ова би можело да биде и одговор на прашањето зошто пермакултура? и зошто Ризом? Жижек сигурно го има интелектуалниот и материјалниот луксуз за поигрување, но многумина, каде припаѓам и јас, тоа го немаат. Подигнатата градинарска лопатка и организираната нехиерархиска ризом мрежа на самостојни јазли од поединци за мене претсавува потреба. За сега таа не е ургентна, но онака како го согледувам светот од ова место и од ова време, сепак ќе биде потреба.

Кампањите од овој вид обично добро проаѓаат за време на големи кризи, така да, тајмингот сигурно ќе биде погоден. На пример, Елеонор Рузвелт во 1942 тревникот од Белата Куќа го претвори во градина со што даде пример на милиони американци за време на Втората Светска Војна да го сторат истото, за да кон крајот на војната 40% од свежата храна во Америка се собира од сопствениот двор. Со локалниот приод кон одгледувањето на храната се избегнува километражата за превоз и употребената енергија за преработка. Храната е сочна, свежа, вкусна и на дофат на рака. Ако притоа се пристапи кон органскиот начин на градинарење и се прифатат понекои од принципите на пермакултурата, тогаш придобивките ќе бидат уште поизразени.

Но бидејќи се работи за „Владина Градина“, нема да биде кусок ако се истакнат некои од економските погодности од кампањата: намалување на трговскиот дефицит со намалениот увоз на храна, заштеди во енергетскиот биланс, заштеди во домашниот буџет, и да не говориме за подобреното здравје на граѓанството. Во „Валдината Градина“ по секоја цена не мора да се најдат доматите, краставиците и пиперките. Наместо конкуренција на струмичани, може да се насади бамија, ретки сорти на грав, од овошје - круши, како и други дефицитарни замјоделски производи. Имиџот и политичките поени со правовременоста на кампањата се гратис, затоа што без сомнение Обама во некоја форма ќе ја прифати оваа идеја.

Ако поради самопрегорност и презафатеност со државнички работи Груевски не може со личен пример да ја турка кампањата и градината, тогаш по примерот на Елеонор таа улога би можела да ја превземе Боркица. Во случај да се појават некакви потешкотии спремен сум да помогнам со споделување на знаење или како работна рака во замена за малечок дел од плодовите на градината. И, за забрзување на кампањата и покажување доза (не)сериозност можам да излезам во пресрет на кампањата со предлог локацијата за „Валдината Градина.“

Скоро сум сигурен дека кампањата “Владина Градина“ ќе биде подржана од опозицијата и останатите домашни општествено-политички чинители, ако не за друго туку заради мерливоста во бербата на градинарските плодови. Не знам зошто, но веќе ми се јавува сликата како Макрадули сади тикви, Бучковски како кове колци за врзување домати, како Ставревски отворил фарма со ноеви, Љубчо како бере бостан, Ѕинго како оре со волови во тазе овоштарникот со јапонски јаболка. И дипломатскиот кор во земјава сигурно ќе ја поддржи кампањата, Фуере веројатно со компостирање, а Рикер со одгледување шитаке печурки во слободниот подрумски простор од новата американска амбасада.

За жал, поради недостаток на финансиски средства ќе го позајмам промотивното видео од Роџер со кое тој ја туркаше сопствената кампањата „Eat the View".

пс. Овците на крајот од видеото се пука случајност

-------------

Овој запис ZTVK.crnaovaca.mk (има таму интересни коментари) е датиран на 6 Декември 2008 година, кога Обама се уште не беше инаугуриран и вселен во Белата Куќа. Но со новата година и новиот блог ми се чини дека на домашен терен тајмингот е поволен за возобновување на кампањата „Владина Градина“. Покрај наклонетоста на ѕвездите, токму навреме периодот за да се фати пролетта, како и недостатокот од финално возобновени објекти, духовни или профани, за кои покрај желбата реално се потребни финансии и време, во прилог на кампањата оди и фактот дека Мишел Обама навистина ја направи градината во Белата Куќа. А имаме ли поголем подржувач и пријател од Американците? Градината, Мишел Обама, не ја чинеше многу, ниту во време, ниту во пари, ниту во свивање на грбот. Тоа што имам осет правовремено да намирисам и предложам добитна и успешна кампања, стварно нема врска со суетноста, туку повеќе со потребата од кампањата и бенефитите што ќе произлезат од неа - тука и Мишел потрфрли и промаши со недоволната јасност и силина во презентацијата. Кризата (финансиско-економската е развиена и продлабочена), политичката зла крв шика на сите страни, а кампањава така фино може да ги спушти работите при земја. И да бидам искрен, би сакал малку да поработам во градината заедно со Боркица на Грујо, може и со младата Бучковица или Фрчкоица - простете но не им ги знам имињата -, и пак да бидам искрен, стварно не ми се работи со Бранкоица или Снешка на Љубчо. Ете така стојат работите со возобновената предлог кампања „Владина Градина“ и мудро оставам простор преку коментарите да се вклучите со сопствените предлози и забелешки, или можеби дополнувања на бенефитите што може да произлезат од успешно реализраната кампања.

пс+. Градинарот во Белата Куќа малку ми наликува на Карека од Блогерај, така да не мора лично јас да бидам ликот на некое промотивно домашно видео за кампањата, па дури ниту да земам учество во осмислувањето или пак реализацијата на „Владината Градина“, важно е таа навистина да се спроведе со акцентирање на неколкуте клучни поенти на кои, без зафрканција, укажува овој запис.

 И како што вели Фрајдрих, Прашањето не е: ЕУ или не ЕУ. Прашањето е: Каков вид на ЕУ. Постојаното повторување од политичките елити дека македонските граѓани се во огромно мнозинство за прилкучување кон европското семејство и затоа мора да се направи компромис за името е во суштина лажна дилема. Да повториме, прашањето е: Со каква ЕУ сакаме здружување. Правото на консузус не подразбира консензус во подршката на една ирационална политика од земја членка на ЕУ во поништување и газење на соседот, политика која во себе содржи прилично елементи на геноцидно и фашизоидно однесување. Битката за непроменување на името не го подразбира само тоа, уште повеќе, тоа е битка за суштествените идеали и принципи на кои се базира и единствено е можна самата Европската Унија. Европа каква ја посакуваат нејзините граѓани. Затоа, кога некој наконтен домашен политичар ја употребува, или некои медиуми ја пропагираат, аргументацијата за менување на името за побрз влез во ЕУ, слободно поставете го прашањето за каква ЕУ се залагаат тие. Ма не, уште попрецизно, дали воопшто тие се залагаат за Европа?

Погрешна е дилемата: името или ЕУ. Сосема спротивно, македонскиот граѓанин, меѓудругото, преку  неменување на името ја бие битката токму за Европа.
 

Шкотска, Шетланди, Велс, Галиција, Кантабрија, Баскија, Арагон, Андалузија, Корзика, Алзак-Лорен, Фландрија, Паданија, Јужен Тирол, Сицилија, Сардинија, Гренланд, Баварија ....   ......  ....... Колоритот на ЕУ75+  како да сака да го засени колоритот на Балканот. Секако дека во блиска иднина сето ова изгледа невозможно, но да им оставиме доволно време на некој трендови, како глобалното затоплување, покачување на нивото на морињата, растот на Кина, енергетската зависност, да поработат и да се размавнат. Ако овие трендови се поткрепат со голема невработеност, незадоволство, изблици на потиснати локализми, одсуство на пожарникари и присуство на пиромани, губење на авторитетот и функциите на централната власт, тогаш може да навлеземе во просторот на детерминизмот и веројатноста.

“Зошто Европската комисија се плаши околу референдумот во Македонија, и зошто го смета за Пандорина кутија.

Консултативен или не, референдумот е референдум. На него мора да излезат 900.000 граѓани за тој да биде и формално успешен, а како ќе гласаат, тоа е друга приказна.

Второ, кого Владата ќе повика на референдум кога знае дека 95% од Македонците во разни анкети се изјасниле против промена на името.

Дури и со интензивна кампања, науката вели малку може да се промени јавното мнение.“

Но, кога 95% се на една страна, а 5% се на спротивната страна вклучително и една надворешна страна, може не ќе е лошо да погледнеме што е тоа тиранија:

Во модерната употреба зборот "тиранин" носи конотации на суровост и суров владетел, кој неговите сопствени интереси или интересите на една мала олигархија ги наметнува во однос на најдобриот интерес на општата популација, односи кои тиранијата ги уредува или контролира. Многу поединечни владетели или владини претставници се обвинети за тиранија, со етикета која речиси секогаш е прашање на контроверзност.

или да бидеме уште попрецизни и да ја погледнеме класичната дефиниција по М. Вебстер,

1: угнетувачка власт < секој облик на тиранија над човековиот ум - Томас Џеферсон >; особено: угнетувачка власт, наметната од Владата < тиранија на полициска држава>
2: а) влада кај која носител на апсолутната власт е концентрирана во еден единствен владетел, особено: една од карактеристиките на античките градови-држави б) канцеларија, авторитет, и администрација на тиранинот
3: строг услов наметнат од страна на некој надворешен орган или сила < живеење под тиранијата на часовникот - Диксон Вектер >