Новинарот и блогер Hajo Friedrich од EUobserver со 60,000 посети дневно во последниот запис, On the duty of civil EU-disobedience, ќе каже:
Зарем не е време да се размислува за начините на граѓанска непослушност против ЕУ-надуеноста (EU-bubble). Прашањето не е: ЕУ или не ЕУ. Прашањето е: Каков вид на ЕУ. Постојат различни начини. ЕУ-елитата сака да веруваме дека постои само еден пат: нивниот пат. Тоа придонесува кон имиџот или сличноста на Брисел со Москва / Пекинг. Не зачудува забелешката на Пол Гусенс (фламански новинар) од синоќешната прес-конференција: Одлуката да се номинира и избере г-дин Ван Ромпој (Ван Кој?) се чини како недемократска, како во Кина.
Може да се каже: се е во ред - во примената на Лисабонската спогодба. Но, номинацијата и изборот на г-дин Херман Ван Ромпој (Ван Кој?) е во спротивност, со ветеното од Лисабонскиот договор: ЕУ да се направи потранспарентна, подемократска и поефективна. Процедурата ниту е транспарентна, ниту пак демократска. Ефикасна? Да. Од гледна точка на ЕУ-елитата. Тоа не е добар знак за идните политики.
Добрите времиња за граѓаните и идеалите на европското (ре)обединување се чини дека се завршени. Изгледа дека станува постудено во ЕУ. Ние живееме во различни кризи и други ќе следуваат - но не и за ЕУ-елитите на моќта. Тие изгледаа прилично среќено минатата ноќ: нови наименувања, нови надлежности. Во Европскиот парламент ни најмалку го нема професионализмот за да се справи со новите надлежности.
И како што вели Фрајдрих, Прашањето не е: ЕУ или не ЕУ. Прашањето е: Каков вид на ЕУ. Постојаното повторување од политичките елити дека македонските граѓани се во огромно мнозинство за прилкучување кон европското семејство и затоа мора да се направи компромис за името е во суштина лажна дилема. Да повториме, прашањето е: Со каква ЕУ сакаме здружување. Правото на консузус не подразбира консензус во подршката на една ирационална политика од земја членка на ЕУ во поништување и газење на соседот, политика која во себе содржи прилично елементи на геноцидно и фашизоидно однесување. Битката за непроменување на името не го подразбира само тоа, уште повеќе, тоа е битка за суштествените идеали и принципи на кои се базира и единствено е можна самата Европската Унија. Европа каква ја посакуваат нејзините граѓани. Затоа, кога некој наконтен домашен политичар ја употребува, или некои медиуми ја пропагираат, аргументацијата за менување на името за побрз влез во ЕУ, слободно поставете го прашањето за каква ЕУ се залагаат тие. Ма не, уште попрецизно, дали воопшто тие се залагаат за Европа?
Погрешна е дилемата: името или ЕУ. Сосема спротивно, македонскиот граѓанин, меѓудругото, преку неменување на името ја бие битката токму за Европа.