(резиме, од M. King Hubbert)
За време на 4 часовното интервју со Стефан Б Ендрјуз, SbAndrews на worldnet.att.net, на 8 Март 1988 година, д-р Хуберт ја предаде следанва копија, која беше предмет на семинарно проучување, или учествувала во лабораторијата за енергија на MIT на 30 септември 1981 година.
Во моментов во светот индустриската цивилизација е хендикепирана со коегзистенцијата на два универзални, преклопувачки, и некомпатибилни интелектуални системи: акумулираното знање од последните четири века за својствата и меѓусебните односи на материјата и енергијата, како и придружната монетарна култура која се има развиено од народните наследства со предисториско потекло.
Првиот од овие два система е одговорен за спектакуларниот пораст на тековниот индустриски систем, главно во текот на последните два века, и е од суштинско значење за неговото продолжување. Вториот, добиен во наследство од преднаучното минато, работи по свои сопствени правила со многу малку заедничко со оние на системот материја-енергија. И покрај тоа,
монетарниот систем, со помош на лабавата спојка, наметнува општа контрола врз системот материја-енергија и врз кој е супериорно (прет)поставен.
И покрај нивните инхерентни некомпатибилности, овие два системи во текот на последните два века имаа една основна заедничка карактеристика, имено, експоненцијаленот раст, со што е овозможена нивна разумна и стабилна коегзистенција. Но, поради различни причини, невозможно е системот материја-енергија да го задржи експоненцијалениот раст за повеќе одошто неколку десетици удвојувања, и оваа фаза веќе е речиси завршена. Монетарниот систем нема такви ограничувања, и, според едено од неговите базични правила, тој мора да продолжи да расте согласно со каматата . Оваа разлика помеѓу монетарниот систем кој продолжува експоненцијално да расте и физичкиот систем кој не е во можност да го стори тоа, со текот на времето води до зголемување на паричната маса како системски произлез во однос на произлезот од физичкиот систем. Ова се манифестира како ценовна инфлација. Монетарна алтернатива која би одговарала на нулта стапка на раст би била нулта каматна стапка. Резултатот во секој случај ќе биде големата финансиска нестабилност.
Со ваквите односи наум, произлегува дека ќе следува преиспитување на еволуцијата на светскиот систем материја-енергија кој ќе кулминира во сегашното индустриско општество. Прашања кои тогаш ќе се земат во предвид во однос на иднината:
* Кои се можностите и ограничувањата наметнати од страна на материја-енергетскиот систем? блиску до оптимални услови за одржливост на човечковото општество?
* Дали ќе биде можно толку да се реформира монетарниот систем за да може да послужи како контролен систем за постигнување на овие резултати?
* Ако не, можно ли е да се смисли одговарачки контролен систем од не-монетарна природа кој ќе соодветствува на управливоста со напредниот индустриски систем?
Се чини дека сега сцената е поставена за критичкото преиспитување на овој проблем, и дека од ваквите иследувања, доколку катастрофичното решение може да се избегне, тешко ќе може да го избегнат појавувањето на она што историчарот на науката, Томас С. Кун, ја нарекува голема научна и интелектуална револуција.
*****
од англиски на македонски пренесено од тука
Првиот од овие два система е одговорен за спектакуларниот пораст на тековниот индустриски систем, главно во текот на последните два века, и е од суштинско значење за неговото продолжување. Вториот, добиен во наследство од преднаучното минато, работи по свои сопствени правила со многу малку заедничко со оние на системот материја-енергија. И покрај тоа,
монетарниот систем, со помош на лабавата спојка, наметнува општа контрола врз системот материја-енергија и врз кој е супериорно (прет)поставен.
И покрај нивните инхерентни некомпатибилности, овие два системи во текот на последните два века имаа една основна заедничка карактеристика, имено, експоненцијаленот раст, со што е овозможена нивна разумна и стабилна коегзистенција. Но, поради различни причини, невозможно е системот материја-енергија да го задржи експоненцијалениот раст за повеќе одошто неколку десетици удвојувања, и оваа фаза веќе е речиси завршена. Монетарниот систем нема такви ограничувања, и, според едено од неговите базични правила, тој мора да продолжи да расте согласно со каматата . Оваа разлика помеѓу монетарниот систем кој продолжува експоненцијално да расте и физичкиот систем кој не е во можност да го стори тоа, со текот на времето води до зголемување на паричната маса како системски произлез во однос на произлезот од физичкиот систем. Ова се манифестира како ценовна инфлација. Монетарна алтернатива која би одговарала на нулта стапка на раст би била нулта каматна стапка. Резултатот во секој случај ќе биде големата финансиска нестабилност.
Со ваквите односи наум, произлегува дека ќе следува преиспитување на еволуцијата на светскиот систем материја-енергија кој ќе кулминира во сегашното индустриско општество. Прашања кои тогаш ќе се земат во предвид во однос на иднината:
* Кои се можностите и ограничувањата наметнати од страна на материја-енергетскиот систем? блиску до оптимални услови за одржливост на човечковото општество?
* Дали ќе биде можно толку да се реформира монетарниот систем за да може да послужи како контролен систем за постигнување на овие резултати?
* Ако не, можно ли е да се смисли одговарачки контролен систем од не-монетарна природа кој ќе соодветствува на управливоста со напредниот индустриски систем?
Се чини дека сега сцената е поставена за критичкото преиспитување на овој проблем, и дека од ваквите иследувања, доколку катастрофичното решение може да се избегне, тешко ќе може да го избегнат појавувањето на она што историчарот на науката, Томас С. Кун, ја нарекува голема научна и интелектуална револуција.
*****
од англиски на македонски пренесено од тука