Пластичната супа од отпадоци која плови во Пацификот забрзано расте и сега покрива површина колку две континетални УС Америки. Големото раширување на сметот - во суштина најголемата светска депонија за ѓубре - се одржува на локацијата од кружните подводни струи.
Mr Moore, a former sailor, came across the sea of waste by chance in 1997, while taking a short cut home from a Los Angeles to Hawaii yacht race. He had steered his craft into the "North Pacific gyre" – a vortex where the ocean circulates slowly because of little wind and extreme high pressure systems. Usually sailors avoid it.
He was astonished to find himself surrounded by rubbish, day after day, thousands of miles from land. "Every time I came on deck, there was trash floating by," he said in an interview. "How could we have fouled such a huge area? How could this go on for a week?"
И јас се прашувам? Зарем ваква интересна приказна за океанското ѓубре не заслужува внимание? Приказната е напумпана или игнорирана? Не дека ќе пловам со јахта некогаш по Пацификот, ама ме потсети на Limits to Growth на Римскиот Клуб од седумдесетите, и на оваа статија, 30 години подоцна, каде една од варијаблите во нивните сценарија е токму загадувањето.
сценарио 2: повеќе достапни необновливи ресурси
И бидејќи не можам да мислам како Хопи индијанците, и да ја следам мудроста на старите Кинези, седум генерации нанапред, се препуштам на инородната занимација на инородните причинители на пластичната супа во облик на виртуелна винилна лента - документарен филм.
Човек може да изгради филмска кариера, или научничка, или интелектуална, ако се занимава со ѓубрето. Само треба малку поттик во облик на донација ... и да си цивилизиран.